Nieuws

Nieuwe staatssecretaris voor Gelijke Kansen: vergeet de strijd tegen racisme niet!

De vervanging van Sarah Schlitz door Marie-Colline Leroy als staatssecretaris voor Gendergelijkheid, Gelijke Kansen en Diversiteit » heeft de verdienste gehad om de bevoegdheden van de staatssecretaris opnieuw onder de aandacht te brengen. Zonder echter de nodige duidelijkheid te verschaffen. Terwijl het duidelijk is dat « gendergelijkheid » tot doel heeft de gelijkheid tussen vrouwen, mannen en non-binaire personen te bevorderen, blijven begrippen als « gelijke kansen » en « diversiteit » erg vaag.

Sommige vrouwen worden meer gediscrimineerd dan andere

Hoewel alle vrouwen zich in een ondergeschikte positie kunnen bevinden in een maatschappij waarin de leidinggevende posities overwegend door mannen worden bekleed, worden sommige vrouwen meer gediscrimineerd dan andere. Dit geldt met name voor vrouwen met een migratieachtergrond, zelfs wanneer ze al meerdere generaties in België wonen. Deze groep is oververtegenwoordigd in de armoedecijfers en wordt gediscrimineerd op basis van een combinatie van hun sociale situatie, hun gender, hun etnisch-culturele en religieuze kenmerken.

Aangezien deze verschillende vormen van discriminatie meestal met elkaar overlappen, kunnen ze niet los van elkaar worden bestreden. De strijd voor vrouwenrechten en de strijd tegen racisme dienen hand in hand gevoerd te worden, zoals de situatie van islamitische vrouwen die een hoofddoek dragen pijnlijk duidelijk maakt. Al te vaak worden deze vrouwen uitgesloten van werk en opleiding, in volledige tegenstrijdigheid met hun grondrechten. Het is de logica zelve dat feministen en antiracisten schouder aan schouder staan om hen te steunen.

Helaas is dit niet voor iedereen vanzelfsprekend. Terwijl het verzet tegen vrouwenrechten zelden openlijk geuit wordt, steigert een groot deel van de publieke opinie over het pleidooi voor gelijke rechten en waardigheid voor geracialiseerde bevolkingsgroepen. Dit is niet alleen het geval in extreemrechtse kringen. Velen zeggen bereid te zijn mensen met een migratieachtergrond te “aanvaarden”, maar koppelen daar een assimilatie-voorwaarde

Maar dit is een achterhoedegevecht. In het internettijdperk verplaatsen mensen zich bijna even gemakkelijk als informatie, geld of goederen. Onze steden zullen sowieso kosmopolitischer worden. Als we deze evolutie doordacht weten te omarmen, zal ze voor iedereen een verrijking zijn. In feite hebben we geen andere keuze.

Een belangrijke taak: de uitvoering van de federale maatregelen tegen racisme

Wat de bestrijding van racisme betreft, beschikt België sinds 1981 over een belangrijke antiracismewet. Als er sindsdien één iets pijnlijk duidelijk werd, dan is het wel dat ze niet volstaat. Tot tweemaal toe ondernamen overheden daarom pogingen om het « samenleven » te stimuleren, via de Commissie voor de interculturele dialoog (2005) en de Ronde tafels van de Interculturaliteit (2010). Beide initiatieven leverden diepgaande verslagen met interessante voorstellen op. Geen enkel voorstel werd echter in de praktijk gebracht of zelfs maar besproken. De toenmalige politici waren niet in staat om baanbrekende beslissingen te nemen.

De geschiedenis lijkt zich nu te herhalen. Op de Internationale conferentie van Durban, verbond België zich ertoe een interfederaal actieplan tegen racisme te ontwikkelen. Een dergelijk plan bestaat al lang in de meeste buurlanden… maar nog niet in België. Om de publieke druk voor een dergelijk plan te verhogen, vormden meer dan 60 Nederlandstalige en Franstalige organisaties de NAPAR Coalitie (NAPAR staat voor « National Action Plan Against Racism”). Deze legislatuur leek er eindelijk schot in de zaak te komen: de huidige regeringen van de federale entiteiten engageerden zich ertoe dit plan eindelijk uit te voeren. Maar met nog een jaar te gaan voor het einde van de legislatuur is het actieplan er nog steeds niet.

Gezien deze situatie, bestaat één van de belangrijkste taken voor Marie-Colline Leroy er dan ook in om de maatregelen tegen racisme die de federale regering reeds in juli vorig jaar aankondigde, uit te voeren.

We willen daarbij onder de aandacht brengen dat de strijd voor gelijkheid niet vordert als de mensen die het doelwit van racisme zijn, niet nauw betrokken worden. Paternalisme is geen antwoord op discriminatie. Feministen hebben deze eis vertaald in de uitspraak: « Bevrijd mij niet, ik zorg er zelf voor ». In dezelfde zin stellen antiracistische bewegingen nu: « Wat voor ons wordt gedaan, zonder ons, wordt tegen ons gedaan ». De voormalige staatssecretaris was zich hiervan bewust. Wij willen geloven dat de nieuwe dat ook zal zijn.

De NAPAR Coalitie (www.naparbelgium.org)

Vergelijkbare berichten